عصری نو – همزمان با ادامه بحثها درباره دسترسی به اینترنت بینالملل، معاون اول رئیسجمهور از وجود دسترسیهای ویژه برای برخی افراد انتقاد کرد و خواستار پایان دادن به تبعیض در استفاده از اینترنت شد؛ موضوعی که در کنار برنامه صداوسیما برای توسعه زیرساختهای فیبر نوری جهت پوشش مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب، بار دیگر اهمیت زیرساختهای ارتباطی و عدالت در دسترسی به اینترنت را در کانون توجه قرار داده است.
محمدرضا عارف، معاون اول رئیسجمهور و رئیس ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی، در نشست این ستاد با انتقاد از مخالفت برخی افراد با اینترنت بینالملل، به وجود تناقض در رفتار آنها اشاره کرد و گفت افرادی که در جلسات با دسترسی آزاد به اینترنت مخالفت میکنند، خود از اینترنت ویژه یا به اصطلاح «سفید» استفاده میکنند.
وی با تأکید بر اینکه نمیتوان برای عموم مردم محدودیت ایجاد کرد اما گروهی از دسترسیهای متفاوت برخوردار باشند، این وضعیت را ناعادلانه دانست و از احتمال شفافسازی بیشتر درباره این موضوع خبر داد.
عارف همچنین با انتقاد از حضور برخی افراد فاقد تخصص کافی در برنامههای تلویزیونی برای اظهار نظر درباره اینترنت، اظهار کرد که تصمیمگیری درباره آینده فضای مجازی باید بر پایه دانش تخصصی و خواست عمومی جامعه انجام شود.
معاون اول رئیسجمهور با استناد به نتایج نظرسنجیها نیز گفت بر اساس آمار منتشرشده، اکثریت مردم با محدودیت اینترنت بینالملل موافق نیستند و نمیتوان دیدگاه یک اقلیت را بر اکثریت جامعه تحمیل کرد.
در همین حال، معاون توسعه و فناوری رسانه صداوسیما از برنامهریزی برای ایجاد ۲۷ تا ۳۰ نقطه ارتباطی مبتنی بر فیبر نوری در مسیرهای مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب خبر داد.
محمد رستگار اعلام کرد این زیرساختها با هدف پخش زنده و پایدار تصاویر، ارتباط همزمان واحدهای تولید، گزارشگران و مراکز پخش طراحی شده و علاوه بر استقرار استودیوهای ویژه در مصلای تهران، تا ۱۰ واحد سیار نیز در استانهای دیگر فعالیت خواهند کرد.
وی همچنین بر افزایش ظرفیت خطوط ارتباطی بیناستانی و استفاده از فیبر تاریک برای جلوگیری از اختلالات احتمالی تأکید کرد و گفت هماهنگیهای لازم با تعیین نمایندگان ارتباطی در استانها برای پوشش کامل این مراسم انجام شده است.
اظهارات معاون اول رئیسجمهور درباره عدالت در دسترسی به اینترنت و همزمان توسعه زیرساختهای فیبر نوری برای پوشش رسانهای، بار دیگر این پرسش را مطرح میکند که آیا توسعه زیرساختهای ارتباطی در آینده میتواند به بهبود کیفیت و دسترسی عمومی به اینترنت نیز منجر شود یا همچنان میان امکانات فنی و نحوه دسترسی کاربران فاصله وجود خواهد داشت.
