به گزارش پایگاه خبری عصری نو؛
اقتصاد جهانی همانند یک سیستم کامپیوتری پیچیده عمل میکند؛ نهادها، بازارها و دولتها بهعنوان سختافزار و ایدههای اقتصادی بهمثابه نرمافزار این سیستم در حال فعالیت هستند. اما حالا پس از دههها عملکرد نابرابر، بهنظر میرسد سرمایهداری مدرن دچار اختلالات عمیقی شده است که نیاز به یک “ریاستارت” بنیادین دارد.
نشانههای این اختلال کم نیست: نابرابری درآمدی روزافزون، رکود رشد اقتصادی برای طبقهی متوسط، بروز بحرانهای مالی پیاپی، و از همه مهمتر، بیاعتمادی فزاینده مردم به نهادهای اقتصادی. ساختارهای فعلی، دیگر پاسخگوی نیاز جوامع متنوع و جهانی امروز نیستند.
از سوی دیگر، واکنشها به این ناکارآمدی به دو شکل ظاهر شدهاند: نخست، خیزش پوپولیسم راستگرا که با رویکردهای حمایتگرایانه و ملیگرایی اقتصادی، بازگشتی به الگوهای قدیمی دارد. دوم، تلاشهای پراکنده چپگرایانه برای ایجاد تغییر، که غالباً فاقد انسجام و راهکار مشخص بودهاند.
در چنین وضعیتی، نیاز به یک «پروژه نو» بیش از هر زمان دیگری احساس میشود؛ مفهومی که برخی از آن با عنوان Abundance Agenda یا «برنامهی فراوانی» یاد میکنند. برنامهای که نهتنها به رشد اقتصادی اهمیت میدهد، بلکه عدالت، دسترسی برابر و سازگاری با فناوریهای نوین را نیز در اولویت قرار میدهد.
جهان در آستانهی یک تصمیم بزرگ ایستاده است: ادامهی راه با سیستم عامل فرسودهی کنونی، یا آغاز فصلی نو با سختافزار و نرمافزار جدید اقتصادی که برای همه کار کند، نه فقط برای گروهی خاص.
