در حالی که کتابخانه ملی به عنوان یکی از مهمترین نهادهای فرهنگی کشور شناخته میشود، اخیراً یک برنامه ششساعته با حضور اینفلوئنسرهای یوتیوب، توییتر و اینستاگرام در یکی از سالنهای آن برگزار شد—بدون هیچ تبلیغات گستردهای و با ورودی نزدیک به یک میلیون تومان!
به نظر میرسد برگزارکنندگان آگاه بودند که اعلام عمومی این رویداد واکنشهای منفی به دنبال خواهد داشت، بنابراین اطلاعرسانی آن را به صفحات شخصی سخنرانان محدود کردند. این در حالی است که مسئولان فرهنگی همواره نسبت به گسترش این سبک فعالیتهای مجازی انتقاد دارند، اما حالا شاهد برگزاری چنین دورههایی در یکی از مهمترین نهادهای فرهنگی کشور هستیم.
این اتفاق تنها به کتابخانه ملی محدود نمیشود. در سال ۱۴۰۰ نیز، در حالی که به دلیل شیوع کرونا، دانشجویان از حضور در دانشگاه محروم بودند، یک همایش آموزشی توسط بلاگرها و آرایشگران در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد. این موضوع با اعتراض دانشجویان و بسیج دانشجویی همراه شد، اما در نهایت تنها توضیح رئیس وقت دانشکده این بود که دلیل این رویداد، مشکلات مالی و نیاز به تأمین منابع بوده است.
اکنون سوال اینجاست: آیا مراکز علمی و فرهنگی کشور به جای پرداختن به رسالت اصلی خود، به محلی برای برگزاری رویدادهای تجاری و تبلیغاتی تبدیل شدهاند؟
