به گزارش خبرنگار عصری نو_ افزایش سقف تسهیلات بانکی در سال جاری، بار دیگر بحث میزان اثربخشی وامها در حل مشکلات معیشتی مردم را به میان آورده است؛ تسهیلاتی که روی کاغذ به چندصد میلیون تومان رسیدهاند، اما به باور بسیاری از کارشناسان و متقاضیان، در عمل فاصله قابلتوجهی با هزینههای واقعی زندگی دارند.
بر اساس ارقام اعلامشده، سقف وام خرید مسکن در تهران به ۵۰۰ میلیون تومان، وام ودیعه مسکن به ۳۶۵ میلیون تومان، وام ازدواج برای هر نفر تا ۳۵۰ میلیون تومان و وام فرزندآوری تا ۲۲۰ میلیون تومان رسیده است.
اگرچه این ارقام در مقایسه با سالهای گذشته افزایش یافته، اما رشد مداوم قیمت مسکن، اجارهبها و هزینههای روزمره، پرسشهایی جدی درباره قدرت واقعی این تسهیلات ایجاد کرده است.
در بازار مسکن، افزایش چند ده درصدی قیمتها باعث شده حتی وام ۵۰۰ میلیون تومانی خرید مسکن نیز تنها بخشی محدود از هزینه خرید یک واحد مسکونی را پوشش دهد؛ موضوعی که بهویژه در کلانشهرها بیش از گذشته محسوس است.
در بخش اجاره نیز وضعیت تفاوت چندانی ندارد. وام ودیعه مسکن، هرچند میتواند بخشی از فشار مالی مستأجران را کاهش دهد، اما با توجه به رشد اجارهبها، بسیاری معتقدند این تسهیلات دیگر پاسخگوی نیاز واقعی خانوارها نیست.
از سوی دیگر، وامهای ازدواج و فرزندآوری که با هدف حمایت از تشکیل خانواده و افزایش جمعیت طراحی شدهاند، با وجود رشد سقف پرداخت، تحت تأثیر تورم و افزایش هزینههای شروع زندگی مشترک قرار گرفتهاند؛ بهگونهای که برخی متقاضیان معتقدند ارزش واقعی این وامها نسبت به چند سال قبل کاهش یافته است.
افزایش عددی سقف وامها، بدون کنترل تورم و متناسبسازی مستمر با هزینههای واقعی زندگی، نمیتواند به تنهایی نقش تعیینکنندهای در بهبود وضعیت معیشتی مردم ایفا کند.
اکنون این پرسش مطرح است که وامهای چندصد میلیونی تا چه اندازه ابزار حمایتی مؤثر محسوب میشوند و تا چه حد صرفاً به اعدادی بزرگ روی کاغذ تبدیل شدهاند.
